acaba?

         Eskiden babam maç izlerken ben de onun kucağına oturur başımı boynuna gömer,orada uyurdum. O yüzden maç sesi duymak psikolojik olarak bende uyku yapıyo. Oradaki huzuru arıyorum bu aralar.Bir türlü bulamadığım o lanet huzuru. Banyodan çıkınca yavaş yavaş saçlarımı tarardı babam. Acıtmamak için elinden ne geliyorsa yapardı ağlamayayım diye. Şimdi beni öyle düşünen birini arıyorum.Saatlerce acıtmadan saçımı tarayabilecek. Elimi kırdığımda,kocaman alçılı kolumu ablamın göbeğine koyup uykuya dalmıştım ağlarken. Uyandırmadı beni bütün gece. Yükümü çeker mi biri diye düşünüyorum şu an.Bir gün pazardan annem bana saksı çiçeği almıştı, aldığı gün kavga etmiş,sinirlenip yolmuştum bütün çiçeklerini.Ertesi gün aynısını almış,masama koymuştu bile.Kaybettiklerimi geri verir mi kırdıklarım acaba?

     
    Bir fotoğrafım vardı yırtıp atmıştım çöpe, annem kıyamamış bantlamış 'ben çok seviyorum bu resmini' demişti. Acaba vazgeçince kendimden, geri verir mi biri bana ,beni?