Çocukken babam maç izlerken kucağına oturur boynuna sarılır orada uyurdum maç sesinde.Hergün maç olsun diye dua ederdim.Ya da her gün yanımda babam olsun.Hep başka şehirlerde çalıştı babam.Ayda bir görürdüm onu.Babam geliyorum dediğinde evde bir telaş olurdu.Mutluluktan uyuyamazdım son gece. Geldiğinde onunla uyumak için tuttururdum.Gidişi çabuk olurdu her seferinde.Bir hafta kalsada çabuk olurdu iki gün kalsada. Gittiğinde tişörtünü geçirirdim yastığıma onunla uyur onunla ağlardım. Ne çok ağlardım giderken. Ve ne çok sevinirdim boynunda uyurken.
Sonra dayım kaldı bizde senelerce. Abimdi benim.Geldiğini bilmeden kokusundan anlardım eve adım attığımda. Karnım yarılana gözlerim yaşarana kadar gülerdim ona.İlerde kocam onun gibi olsun isterdim.Uzun olsun yakışıklı olsun onun gibi güzel koksun isterdim.Bir de beni güldürsün. Ama dayım güldürdüğü kadar ağlattı da beni. Her gidişinde kapıda diz çöküp ağladım acıyıp gitmesin diye.Yine de gitti.
Bir gün babamla dayım yine gittiklerinde içimdeki çocuk ağladı sadece, ben ağlamadım.Bir daha gittiklerinde çocuğu da aldılar yanlarına..
Biri var şimdi. Her gelişinde gideceğine üzüldüğüm biri. Yanındayken bile özlediğim, ona bakarken uyuduğum, uyurken ona baktığım biri. İleride kocam olsun dediğim biri. Boynundayken burası evim dediğim biri.Kokusunu duyduğumda başımın döndüğü, nefesini duyduğumda huzuru bulduğum biri.
Şimdi o da gidiyor. Her gidişinde beni de alıyor yanına.. yok oluyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder