18 takipçi,biri ben

            Evet itiraf ediyorum bir blog yazarı olarak pucca die birinin varlığından yeni haberdar oluyorum.Daha doğrusu ismini duymuştum ama merak edipte açıp okumadım bloğunu. Dün akşam hadi bir okuyayım dedim tavsiye üzerine.Ulan hatun ne kadar güzel yazıyor.Gülmekten öldüm bazı yazılarını okurken.Sonra öğrendim ki yüzünü göstermiyormuş.Rahat tabi, ana avrat düz git, istediğin gibi başından geçenleri anlat ama kimse tanımasın seni.Ne kadar özendim kelimelerle anlatamam.Ulan dedim bende gizliyeydim ya yüzümü.İstediğim her haltı anlatırdım, aman o duyar bu görür o alınır bu kırılır düşünmeden.Eski sevgilisinden tut,yeni sevgilisine,çatır çatır yazdığı çocuktan,yazamadıklarına kadar her şeyi rahaaat rahaaat anlatıyor.Buna özenilmez mi şimdi? Bedava psikiatrik tedavi ki bu.Beğenilir ki bu. Sen anlat anlat,karşındaki tepki veremiyo nasılsa,aynı psikiatrist mantığı. Kimse tanımıyorda seni.Ben böyle güzel,böyle zekice bir şey görmedim arkadaş.Sonra bir baktım hatunun 8000 küsür takip edeni var.Bol bol versin lafım yok.Sonra dudağımı büzdüm benimkine baktım 18.Ve biri de benim bu 18'in. Bir onun sayfasını açtım bir kendi sayfamı,bir onunkini bir kendiminkini.Sonunda dedim ki ulan tarzan gibi her bokunu gözler önüne serersen tabi böyle olur (kendime diyorum bunu).Sonra gerçekçi olan (hiç haz etmem kendisinden) tarafım dediki 'sanki onun gibi yapsaydın,ismini cismini saklasaydın anlatacak çok şeyin var da' (bunu da kendime söyledim). İşin içinden çıkamayınca yazılarını okumaya devam ettim pucca'nın. Başarılı,eğlenceli en önemlisi zekice;) Başlığımdan anlaşılacağı üzere, yan tarafa baktıkça dolan gözlerim,sürekli 18 sayısının artmasını bekliyor.Evet bu bir itiraf, sebebi bellirsiz. Ama oradaki insan sayısı arttıkça boşluğa yazıyomuş hissim biraz olsun azalıyor hiç olmazsa.
             Bu kadar duygu sömürüsünün ardından ben derim ki bugün yastığıma sarılıp bir güzel ağlıyayım,açılayım. Sabah kalktım, baktım açılmamışım, Bi dahaki yazım daha atarlı olacak!