bazen sokakta yürürken insanların kokuları çalar burnuma.o sırada biri görse yüzümü,gözlerini kapatıp derin nefes alan bir kız görür.kokuyu iyice içime çektikten sonra,eğer tanıdık bir kokuysa hayatımın hangi evresine ait olduğunu ve eğer bulabiliyorsam kimin kullandığı parfüm olduğunu bulurum.şaka değil.mesela "ilkokul 5 te bir arkadaşımın annesinin kullandığı parfüm" deyip,kendimi birden o zamanlarda bulurum.eski bir fotoğrafa bakmaktan çok daha etkili bir yoldur kendimi anılarımda hissetmek için.kimi zaman bir isim yada zaman belirmez aklımda,sadece çok mutlu olduğum bir zaman etrafta olan bir koku der geçerim.
yapay kokulardan öte birde insanların kendi ten kokuları vardır.ben erkek olsun kız olsun tüm arkadaşlarımın boyunlarından öperim.garip bir huy olduğunun farkındayım ama kokunun en çok olduğu yer orasıdır.mesela şöyle bir iddiam var,tanıdığım insanların akşam yattığı yastıkları gözüm kapalı bulabirim.eve benden habersiz bir misafir geldiğinde kim olduğunu görmeden, kimin geldiğini anlayabilirim.
bir kişiden sırf kokusu yüzünden etkilenebilir aynı şekilde soğuyabilirim.sabah kalktığımda burnuma gelen kokunun özelliğine göre mutlu yada mutsuz bir gün geçirebilirim.bir yemeğin kokusundan içinde neler olduğunu tahmin edebilirim (çoğu pizzanın içinde anason olduğunu hissettiğim gün arkadaşlarımın şiddetle inanmamalarına karşılık onları ikna edebilmek için bir çok araştırma yapmışlığım vardır.) unutmaya çalıştığım birinin kokusunu aldığım sırada görünmeyen bir yumruk iner burnumun üstüne.
yaz kokusu, aşk kokusu, memleket kokusu... yüzlerce kokunun birleşmesinden oluşsalar da akıllarda bir bütün olarak kalırlar.büyülü bir şeydir koku.bedava kombine tren bileti gibidir.sizi ordan oraya hiç sormadan götürür..bize kalan ise yolculuğun keyfini çıkartmaktır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder