papatya

hepimiz bekliyoruz güneşin batmasını.yorulduk tüm gün insanlara güzelliğimizi göstermekten.belki de bir tek ben yoruldum bilemiyorum.bembeyaz olmak zorundayız ya her zaman, sarımız sapsarı..dimdik durmalıyız bir de.bakıyorum da diğerlerine,zorlanmıyorlar.güneş batmasın istiyorlar.bense bir an önce kapatmak istiyorum yapraklarımı.sarımla sohbet etmek,beyazımı sarıma karıştırmak istiyorum.

biri yaklaşıyor,koparacak beni toprağımdan.elinin kokusu geliyor önce,sonra da sıcaklığı.

alsa beni buradan.

nasıl fark etti beni?

neden beni seçti?

koparıp bırakır mı bir kenara?

yoksa koyar mı odasının baş köşesine?

biliyor mu siyah olduğumu aslında?

biliyor mu ki ne beyazım beyaz, ne de sarım sarı benim?

nefes alamam ki koparsam.olsun..

güneşin batmasına gerek kalmaz belki o zaman

haydi topla cesaretini.tek hamlede çıkar beni buradan.

koymuyor odasına beni.elinin sıcaklığı geçmiyor hiç yeşilimden.

ne kapanıyorum güneş batınca,ne de açıyorum doğunca

bıraktım kendimi,dimdik durmak zorunda değilim artık

diğerleriyle aynı olmak zorunda değilim

beyazlarım damlıyor yere.çıkıyor altındaki siyah

bulaşıyorum avuçlarına

silmiyor beni.ben ona,o bana karışıyor

ölüyorum yavaş yavaş..

usulca bırakıyor toprağıma

bakıyorum etrafıma,dimdik hepsi,bembeyaz,capcanlı..

papatya değilim ben üstüne arılar konan.gündüzleri güneşle açıp akşamları kapanan.

papatya değildi elindeki..sen öyle olsun istedin.

aktı şimdi bütün boyam toprağa

papatya değilimdim ben...