o kadar çok kullandım ki toplu taşımayı,bazı tespitlerimi paylaşmak istiyorum.
1.Akbili basarken kendimi önemli hissediyorum.Sonuçta CIA'e girerken falan da insanlar böyle kart okutuyorlar.Aynı öyle bir tribe giriyorum her seferinde.
2.Metrobüsü beklerken her seferinde acaba kapı benim durduğum yere mi denk gelecek endişesi yaşıyorum.Gelene kadar sürekli bunu düşünüyorum.
3.Otobüsteyken yaşlı biri bindiği zaman çok geriliyorum.Ya gelip benim başımda durursa da kalkmak zorunda kalırsam diye.Beni geçtikten sonra çok rahaltıyorum.
4.Şuana kadar hiç müzik dinlemediğim olmadı otobüse bindiğimde,sürekli acaba sadece ben mi dinliyorum yoksa hep birlikte mi dinliyoruz diye düşünüyorum.Bazen yaşlılar pis pis bakıyorlar çünkü.
5.Bir keresinde otobüste bayılmıştım,artık her seferinde bu sefer bayılırsam kimin üstüne düşsem diye bakınıyorum etrafıma.
6.Beşiktaş-üsküdar vapurundayken kıyıya ulaşmaya 5 dakika kala (zaten yol 10 dakika) herkes ayaklanıyorya,otursam mı kalksam mı diye sürekli ikilemde kalıyorum.
7.Metroya giderken yada metrodan indikten sonra herkes sanki inanılmaz önemli bir şeye yetişmeye çalışıyormuş gibi yürüyor,ben de düzene uyup hararetli hararetli yürümeye başlıyorum.
8.Bazen teyzeler seni bütün yol süzerler baştan aşağıya,sanırsın ki oğluna alacak.
9.Vapura her binişimde suya düşsem ne olurun hayalini kuruyorum.
son olarak diyeceğim şudur ki toplu taşımadan nefret ediyorum.Zaten beni her türlü ulaşım aracı tutuyor.Mide bulantısı,baş dönmesi.O yüzden ben bir taksi bağımlısıyım! evet itiraf ediyorum deliler gibi bağımlıyım!
Taksi anılarım da bir dahaki sefere...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder