Ben küfürbazımdır. Küfür bazlı bir insanım yani. Bu durum seneler önce bir yaz ayında oluşmaya başladı. Antalya'da 5 erkek ve bendeniz bir başıma kalınca, ve bütün yazı birlikte geçirince, bir süre sonra rus kadınların arkasından laf atar bir duruma gelmiştim. Hiç küfretmeyen efendi mi efendi erkek arkadaşlarım bile benim yanımda ana avrat düz gider olmuştu. Bir ay sonra yanımıza gelen bir kız arkadaşımı gördüklerinde 'aaa kııııızzz' gibi bir tepki verip boynuna atlamışlardı mesela.Üzüldüm.Ağladım.Ben de kız değil miyim? Benim de duygularım yok mu? dedim. 'üzülme a.q' dediler.
Babam,annem ve ablam asla ve asla küfretmezler. Annem ben 'eşşoleşek' lafını öğrenmiyim diye Kemal Sunal filmleri izletmezmiş bana. Hala izlemediğim filmleri çıkabiliyor bu yaşımda. Arkadaş ortamı kötü şey.Ne kadar pislik varsa kapıyor insan.Bir sene sonra ben hala aynı kafadayken arkadaşlarım demesinler mi ' sen ne biçim kızsın, hanımefendi ol biraz' diye. Üzüldüm,ağladım. Ben ne biçim bir kızım? Benim duygularıma neler oldu? dedim. 'ağlama a.q' dediler.
Yeni girdiğim ortamlarda ya da yeni tanıştığım insanların yanında ağzımdan ufacık bir şey kaçtığı zaman bana dönen ayıplayıcı gözlere ben daha alışamadım. Ama aradaki sınırı çizmeyi başardım sanırım. Çok fazla tramvatik olay yaşamıyorum o yüzden. Evde bazen bir yerimi vurduğumda ağzımdan çıkan 'hasssss...' la başlayan kelimeyi ' hassssssbinallaaahh' diye çevirebildiğim sürece çok büyük sorunlarla karşılaşmıyorum.
Artık yakın arkadaşlarım alıştılar bana. Erkekten farkım yok onların yanında. Rahat ediyorlar benimle konuşurlarken. Üzülsem mi, ağlasam mı bilemiyorum.Nasıl kız bu ya? Duygularına ne olmuş bunun? diyorlar.
'ben böyleyim a.q' diyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder